کلبه ی عشـــ♥ـــــق

موسی و شبان

دید موسی یک شبانی را به راه                کاو همی گفت:"ای خدا و ای اله"

تو کجایی تا شوم من چاکرت                   چارقت دوزم کنم شانه سرت

دستکت بوسم بمالم پایتک                        وقت خواب اید بروبم جایتک

ای فدای تو همه ی بزهای من                  ای بیادت هی هی و هی های من

زین نمط بیهوده می گفت  ان  شبان            گفت موسی:"با کی استت ای فلان "

گفت : " با ان کس که ما را افرید              این زمین وچرخ از او امد پدید "

گفت موسی : " های خیره سر شدی           خود مسلمان ناشده کافر شدی

این  چه ژاژ و چه کفر است وفشار           پنبه ای اندر دهان خود فشار

چارق و پاتابه لایق مر تو راست              افتابی را چنین ها کی رواست

گر نبندی زین سخن تو حلق                   اتشی اید بسوزد خلق را  "

گفت : "  ای موسی دهانم دوختی            وز پشیمانی تو جانم سوختی "

جامه ر بدرید واهی کرد تفت                  سر نهاد اندر بیابان وبرفت

وحی امد سوی موسی از خدا                  بنده  یما را زما کردی جدا

تو برای وصل  کردن امدی                     نی برای فصل کردن امدی

هر کس را سیرتی بنهاده ام                     هر کسی را اصطلاحی داده ام

چون که موسی این عتاب از حق شنید         در بیابان در پی چوپان  دوید  

عاقبت در یافت او را وبدید                      گفت : " مژده  ده که دستوری رسید

هیچ اداب و تربیتی مجوی                        هر چه می خواهد دل تنگت بگو

معانی واژه گان

شبان : چوپان

چارقت : کفش

نمط : شیوه

ژاژ : نوعی گیاه

فشار : سخن جنون امیز

پاتابه : ساق بند

عتاب : سرزنش