آنان که ودیعه آسمان عشق را پذیرفتند

در حفظ آن خطرها کردند

عاشقانه سینه را آماج تیر بلا ساختند

و نقاب اشک بر چهره کشیدند

و مخلصانه قلبها را گلخن آتش غم ساختند

سزاوار است خرمن ها گل 

بر جای جای قدم هایشان بیفشانیم و

درودهایمان را نثار یادشان سازیم

چرا که...

ردای عاشقی نه برازنده هر بالایی و 

موهبت عشق

نه لایق هر بی سرو پایی است...!